Epilog
Kilka tygodni później Lucas powiedział mi coś, co zrobiło na mnie głębokie wrażenie.
“Mamo?”
“Tak?”
“Dziękuję, że tamtego dnia na mnie nie krzyczałeś.
Uśmiecham się.
“Próbowałeś komuś pomóc. Nie mogę cię za to winić.
Zastanowił się przez chwilę.
Potem powiedział cicho:
“Trochę tęsknię za Emmą.
Położyłem rękę na jego ramieniu.
“Dla mnie też.”
Bo czasem nawet najbardziej nieoczekiwane historie przypominają nam o prostej prawdzie:
Współczucie może pojawić się tam, gdzie najmniej się go spodziewasz.
Nawet w plecaku piętnastoletniego nastolatka.
