Pewien rolnik kupił olbrzymią niewolnicę za siedem centów… Nikt nie podejrzewał, co z nią zrobi. Wszyscy kpili z niego, że zapłacił tylko siedem centów za kobietę o wzroście prawie dwóch metrów, którą inni kupcy uważali za bezużyteczną. Mówili, że żadna praca nie jest odpowiednia dla jej niekontrolowanej siły i że przyniesie tylko straty. Ale rolnik patrzył na nią inaczej, jakby potrafił patrzeć poza ich słowa. Tej nocy zabrał ją do stajni, nie po to, by ją zmusić do pracy, lecz by ją potajemnie wyszkolić. Aukcja odbyła się upalnego lutowego poranka 1857 roku na centralnym placu Vassouras, na obrzeżach Rio de Janeiro. Dolina Paraíba pachniała dojrzałą kawą i ludzkim potem. Dziesiątki rolników tłoczyło się wokół drewnianej platformy, gdzie mężczyźni, kobiety i dzieci byli wystawiani niczym bydło. Licytator, krzepki mężczyzna z podkręconym wąsem i piskliwym głosem, ogłaszał każdą partię z entuzjazmem handlarza końmi pełnej krwi angielskiej. Kiedy nadeszła jej kolej, natychmiast zapadła cisza – nie z podziwu, lecz z niepokoju. Kobieta miała 193 cm wzrostu, a może nawet więcej. Jej ramiona były szerokie jak u mężczyzny, dłonie ogromne, a bose stopy zostawiały głębokie ślady na drewnianym podeście. Gruba, podarta bawełniana sukienka ledwo zakrywała jej kanciaste ciało, którego kontury i mięśnie zostały naznaczone głodem i pracą przymusową. Jej czarne włosy były ogolone. Głębokie, ciemne oczy wpatrywały się bezmyślnie w dal, jakby była gdzie indziej. „Ma na imię Benedita” – oznajmił licytator, a jego głos stracił entuzjazm. „Dwadzieścia trzy lata, z regionu Recôncavo Baiano, silna jak byk”. Ale… i tu niezręcznie się zatrzymał… „Żaden brygadzista nie zdołał jej oswoić. Była już w czterech gospodarstwach. Nie słucha rozkazów”. „Nie nadaje się do pracy w polu, nie nadaje się do wielkiego domu – przynosi tylko kłopoty”. „Ktoś zaoferował pięć reisów?” Na placu zapadła cisza. Nikt nie podniósł ręki. Trzy reisy. Licytator obniżył cenę, niemal błagalnie. Nic. Dwa reisy. Cisza. Jeden reis. Rolnicy zaczęli się rozchodzić, tracąc zainteresowanie. Wtedy głęboki głos z głębi placu przerwał ciszę: „Siedem centavos!”. Wszyscy się odwrócili. To był Joaquim Lacerda, właściciel farmy Santo António, średniej wielkości plantacji z 320 hektarami plantacji kawy i około 80 robotnikami przymusowymi. Mężczyzna po pięćdziesiątce, z siwymi włosami, przystrzyżoną brodą i prostym, ale czystym ubraniem. Nie był ani bogaty, ani wpływowy – po prostu rolnik ledwo wiążący koniec z końcem, wiecznie zadłużony w banku i zmuszony do oszczędzania każdego grosza. Pozostali kupcy się śmiali. Siedem centavos za tego bezużytecznego olbrzyma. Joaquim chyba zwariował… (Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu)