Moja 10-letnia córka wróciła ze szkoły z krótkimi włosami sięgającymi do bioder – jej czterowyrazowe wyjaśnienie doprowadziło nas obie do płaczu.

Organizacja potwierdziła, że ​​znaczna część włosów Mai nadaje się do wykorzystania. Jednak sama jej darowizna nie wystarczyła na pełną perukę.
„Potrzebujemy więc tylko więcej włosów” – powiedziała Maya.
To proste zdanie zapoczątkowało akcję.
Szkoła, wraz z organizacją i profesjonalnymi fryzjerami, zorganizowała dobrowolną zbiórkę włosów. Nikt nie musiał się ścinać. Ci, którzy chcieli pomóc w inny sposób, mogli wesprzeć proces produkcji peruk.
Trzy tygodnie później sala gimnastyczna była pełna rodzin. Uczestniczyli w niej wszyscy rodzice, nauczyciele i uczniowie. Maya cały czas stała obok Liama, obserwując, jak jej mały pomysł przeradza się w coś znacznie większego.
Pod koniec dnia nadeszła wiadomość:
zebrano wystarczająco dużo odpowiednich włosów, aby zrobić perukę dla Liama.
Kilka tygodni później Liam przybył do szkoły ze swoją nową fryzurą. Zatrzymał się obok Mai przed wejściem i nerwowo dotknął swoich włosów.
„Wyglądam dziwnie?”
Maya spojrzała na niego przelotnie.
„Wyglądasz jak Liam”.
Potem oboje weszli obok siebie.
Tego wieczoru czesałam krótkie włosy Mai. Kiedyś zajmowało mi to wieki każdej nocy. Teraz skończyłam w kilka sekund.
Feliks podszedł i uśmiechnął się.
„Dobranoc, Roszpunko”.
Maja przeczesała dłonią swoje krótkie włosy.
„Roszpunko? Nawet teraz?”
„Oczywiście”.
Uśmiechnęła się i przytuliła go.
Wtedy w końcu zrozumiałam: przez lata nazywaliśmy Maję Roszpunką z powodu jej długich włosów. Ale dopiero gdy była gotowa podzielić się czymś tak cennym dla niej z przyjaciółką, pokazała nam, dlaczego to imię naprawdę do niej pasuje.