Za nim pojawiła się Valeria, blada, ale starająca się zachować spokój.
„To niedorzeczne. Musiała wynająć cały dom, żeby urządzić to przedstawienie. Rodrigo, wezwij ochronę. Ma na twoim punkcie obsesję”.
Spojrzałem na diament na jej palcu.
„Pierścionek jest dla ciebie za duży, Valerio. Pod wieloma względami”.
Zaniemówiła.
Rodrigo zrobił kolejny krok.
„Mariana, wystarczy! Zachowuje się pani jak wariatka. Idź do domu, zanim wezmę pani szofera”.
Zza jego pleców dobiegł głęboki głos.
„Nic od pana nie wezmę, panie Salvatierra”.
Ludzie się rozstąpili.
Mój ojciec wszedł do pokoju.
Don Aurelio Alcázar nie potrzebował przedstawiania. Jego twarz od dziesięcioleci zdobiła okładki magazynów biznesowych, inauguracje szpitali i uniwersytetów, otwarcia fundacji i wielomilionowe kontrakty. Miał na sobie czarny smoking, a towarzyszyło mu trzech prawników, prezes Grupo Altamar i dwóch członków zarządu.
Rodrigo zbladł.
Rozpoznał go natychmiast. Każdy zadłużony, ambitny czy żądny władzy meksykański biznesmen znał nazwisko Aurelio Alcázar.
„Don Aurelio…” – wyjąkał Rodrigo, a jego głos zmienił się w ułamku sekundy. „Co za zaszczyt. Jestem Rodrigo Salvatierra. Skontaktowaliśmy się z pańskim zespołem w sprawie zbiórki funduszy. Właśnie omawiałem z zarządem naszą ekspansję krajową”.
Mój ojciec minął wyciągniętą dłoń, nie dotykając jej.
Podszedł do mnie.
Zapadła ciężka cisza.
Mój ojciec spojrzał na mnie i po raz pierwszy od trzech lat przestał być tym imponującym mężczyzną, którego wszyscy się bali. Jego wzrok złagodniał. Uniósł dłoń i czule pogłaskał mnie po policzku.
„Moja córko” – powiedział łamiącym się głosem. „Jesteś tak bardzo podobna do swojej matki”.
Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu, ale tym razem nie były to łzy upokorzenia.
„Tato”.
Rodrigo zamarł.
Valeria upuściła szklankę. Kryształ roztrzaskał się o marmur, a dźwięk rozbrzmiał jak zdanie.
„Tato?” powtórzył Rodrigo, ledwo mogąc mówić. „Ona… czy to twoja córka?”
Ojciec zwrócił się do gości.
„To Mariana Alcázar Herrera” – oznajmił głosem tak wyraźnym, że dotarł do ostatniego stolika. „Moja jedyna córka”. „Główna dziedziczka Grupo Alcázar”.
Po sali przeszedł szmer.
Dyrektorzy, którzy śmiali się z Rodrigiem, odsunęli się od niego, jakby nagle zrobiło mu się gorąco. Dwóch inwestorów postawiło szklanki na stole i odwróciło wzrok. Prezes Altamar spojrzał na Rodrigiego z zamyśloną miną.
Valeria pokręciła głową.
„Nie, to niemożliwe. Żyje jak wszyscy. Nosi stare ubrania. Nigdy nie nosi pieniędzy. To po prostu… to tylko jego żona”.
„Nosiła stare ubrania, bo nikomu nic nie musiała udowadniać” – powiedział mój ojciec. „Żyła po prostu dlatego, że wierzyła, że będzie kochana za to, kim była. A ty pomyliłeś jej pokorę ze słabością”.
Rodrigo spojrzał na mnie z rozpaczą.
„Mariana, moja kochana, nie wiedziałem. Nigdy mi nie powiedziałaś”. „Gdybyś mi powiedziała, że jesteś Alcázar…”
„Kochałbyś mnie bardziej?” – zapytałam.
Przełknął ślinę.
„Oczywiście. Cóż… wszystko potoczyłoby się inaczej. Byłam pod presją – społeczeństwo, banki, Valeria…”
Valeria spojrzała na niego z oburzeniem.
„Przepraszam? Powiedziałeś mi, że już jej nie znosisz”.
Rodrigo odwrócił się do niej wściekły.
„Zamknij się”.
To proste „zamknij się” ujawniło wszystko. Żadnej miłości, żadnej lojalności, żadnego żalu. Tylko strach przed utratą pieniędzy.
Mój ojciec gestem wskazał.
Jeden z jego prawników wystąpił naprzód z czarną teczką.
„Panie Salvatierra” – powiedział – „jest pan oficjalnie poinformowany”. Pani Mariana Alcázar wszczyna postępowanie rozwodowe z powodu stresu emocjonalnego, porzucenia domu małżeńskiego, ukrywania majątku i udowodnionego znęcania się psychicznego. Ponadto Grupo Alcázar żąda pełnego audytu Salvatierra Capit.
„Alcázar i jego spółki zależne”.
Rodrigo nerwowo się zaśmiał.
„Audyt? To absurd. Moja firma nie ma nic wspólnego ze sporem rodzinnym”.
Prezes Grupo Alcázar wystąpił naprzód.
„Tak, ma. Salvatierra Capital uzyskała trzy kontrakty za pośrednictwem spółek zależnych Grupo Alcázar. Te kontrakty zostają natychmiast zawieszone”.
Rodrigo otworzył usta.
Jego komórka zaczęła dzwonić.
Potem zadzwoniła komórka Valerii.
„Poprzedni”
