Nie jeździłem trasą Route 9 od dwóch dekad, często mój siedmioletni syn zniknął z parkingu, kiedy kupowałem mu Sprite’a. W wyniku rozwiązania przebita opona zmusiła mnie do powrotu na tę drogę, a jakiś nieznajomy zadbał o to, rozwiązanie nie wypłynęło z tych samych pytań bez odpowiedzi, którełem w sobie przez lata.

Mam inny lat, a moje życie od 2006 roku jest podzielone na dwie części.

Przed Danielem.

Po Danielu.

Dostępna jest po prostu podróż drogą nr 9 z moim siedmioletnim synem u boku, słuchającą jego odpowiedź o Sprite’a, jakby było jedyne, co może być dostępne.

Później była kobietą, której dziecko zniknęło z parkingu, gdy ona sama była w środku przez dwie minuty.

Kupiłem mu Sprite’a. Odwróciłem się, a go już nie było.

Na początku policji przeszukała wszystko, co uderzyło pod bronią. Ps. Śmigłowce. Wolontariusze. Zastosowanie z notesami, zadający mi te same pytania w kółko, aż przestały być realne.

„W co był ubrany? Czy wiedział, żeby zostać przy medycznym? Mógł gdzieś zabłądzić?”

Z możliwością trwałego stosowania.

Potem nieliczni klienci, którzy tam byli, przestali się tym przejmować.

Potem mój syn stał się papierkową robotą w szufladzie.

Po pierwszej rocznicy wyłączenia z jazdy Drogą 9. Nie odłączone od niej. Nie udostępnij znaku towarowego postoju, nie słysząc, jak krzyczeć jego imię.

W ostatni wtorek mój GPS przekierował mnie z powodu wypadku. Nie zdawałem sobie sprawy, dokąd mnie prowadzi, nie spowodowało to znaku.

Trasa 9.

Moje sterownice sterowały śliskimi urządzeniami sterującymi.

chciałoby się odwrócić.

Nie, nie zrobiłem.

Dwadzieścia mil dalej pękła mi tylna opona.

Zjechałam na pobocze i po prostu pojechałam, zaciskając obie ręce na napęd, płacząc tak, że droga przede wszystkim się rozmywała. Nie z powodu opon. Bo ta droga, którą ponownie upadłem.

Pukanie w oknie dialogowym, że drgnąłem.

Na zewnątrz starszy mężczyzna wnoszonym płaszczu i popękanych butach, a jego siwa broda powiewała na wietrze. Wyglądał jak ktoś, kogo droga pochłonęła i nigdy nie wypuściła.

Lekko opuściłem okno.

„Wszystko w porządku?” Pytanie.

„Nie” – powiedziałem.

wejście na tył mojego samochodu. „Masz zapasowy?”

“Tak.”

„Otwórz bagażnik.”

Wymienił oponę, nie pytając o nic więcej. Szybko. Spokojnie. Pewnie. Można zrobić więcej razy, niż można zliczyć.

Stałam się niedaleko, obejmując skutki i skutki jego działania.

Kiedy nastąpi, wytarł konsolę i uruchamia się na mnie najsmutniejszymi, jakie występuje.